Uzun zamandır beklenen HDR yazımızı artık yazalım madem ;)

Çoğunlukla, fotoğraf çekerken bütün derdimiz; bulunduğumuz ortamı, bulunduğumuz ortamda hissettiklerimizle beraber fotoğraf makinasına aktarabilmektir. Fakat gözümüz, fotoğraf makinasından daha farklı özelliklere sahip olduğundan, gördüğümüz ortamı tam olarak makinaya aktarabilmek, doğru kareyi doğru şekilde görebiliyor olsak bile, çoğu zaman “teknik” olarak mümkün olmaz.

Gördüğümüz kareyi fotoğrafa aktarmak nasıl teknik olarak mümkün olmaz? “Ben bir objenin fotoğrafını çektiğim zaman, makinam tam olarak onun aynısının görüntüsünü üretiyor..” diyebilirsiniz. Evet makinamız herhangi bir objenin görüntüsünü aynen kaydedebilir ama çerçevenin tam olarak tüm detaylarını ve ışık derinliklerini tamamı ile kaydedemeyebilir.

Bu durum hakkında biraz örnek verelim. Sakin bir gece vakti, boğazın kenarında oturuyor ve etrafı izliyor olduğunuzu düşünün. Denize baktığınızda, demirli yatları, karşı kıyıyı ve karşı kıyının tepelerinin ardından yükselen pırıl pırıl ışıklandırılmış gökdelenleri düşünün. Aynen aşağıdaki gibi:

Boğazda oturuyorken karışınızda yukarıdaki gibi bir görüntü olabilir. Ama dikkatlice bakın, bu görüntü sizin oradayken gördüğünüz görüntü değil. Siz yukarıdaki yatı gayet detaylı görüyordunuz değil mi? Fotoğraftaki kadar “karanlık” değildi. Fotoğrafta nispten karanlık çıkmış ve detayları kaybolmuş. Diğer yandan, oturduğunuz yerden çıplak gözle gördüğünüz “gökdelenler” görüntüsü de muhtemelen üstteki gibi değildi. Siz gökdelenlere baktığınız zaman, yapının tüm detaylarını görebiliyor, pencelereleri hatta temizlik vinçlerini seçebiliyor, binanın yüzeyinden yansıyan ışıklandırmaları tüm detaylarıyla görebiliyordunuz. Ancak yukarıdaki fotoğrafımızda, maalesef, aynen yatın “az pozlandığı” gibi, gökdelenler de “fazla pozlanmış.” Yani başka bir ifade ile gökdelenlerden gelen ışık “patlamış”.

Peki ne yapmak lazım? Oturduğumuz yerden her yeri çok güzel görebiliyorduk ancak makinamız, dikkat ederseniz, “orta” bir pozlama değeri tutturdu, karşı kıyılar güzel gözüktü, yat az pozlandı, gökdelenler ise fazla pozlandı.

Peki, genel olarak fotoğrafı fazla pozlasak ne olur? Malum, gece vakti, ortam karanlık, normalin biraz daha üzerinde pozlayalım ve genel olarak detaylar artsın değil mi?

Eğer yukarıdaki fotoğrafı, yukarıdaki gibi değil de biraz fazla pozlarsak (+2 EV kadar) o zaman şöyle bir sonuç ortaya çıkar:

Bakın, fazla pozlayınca yukarıdaki gibi bir şey oldu. Yatı, aynı gözümüzle gördüğümüz kadar detaylı görmeye başladık ancak, arka taraflar, özellikle gökdelenler çok fena “patladı”.

Peki gökdelenlerin patlamaması için bir de “az pozlamayı” deneyelim bakalım. Az pozlarsak şöyle bir şey olur:

Gökdelenler patlamasın diye az pozladık ve sonuç yukarıdaki gibi oldu. Evet -2 EV yapınca, artık her yer daha karanlık oldu ama artık gökdelenler daha belirgin, daha detaylı.

Dikkat ettiyseniz, fotoğraf makinamızın bir eksikliğini keşfettik. Ciddi bir nokta bu. Fotoğraf makinamız, gözümüzle kıyaslandığında çok fena çuvalladı. Siz boğazın o noktasında otururken, herhangi bir ayar falan yapmadan, her yeri istediğiniz gibi görüyordunuz. Oysa fotoğraf çekmeye çalışırken, yatın detaylı çıkmasını istediğimiz vakit ayarlarımızı ona göre yaptık, genel olarak eşit pozlama kayıplarının olduğu bir fotoğraf çekmek istediğimiz zaman ayarımızı ona göre yaptık ve tabii gökdelenlerin tüm detaylarını alabilmek için de ayarlarımızı ona göre yaptık. Yani gözün bir kerede görebildiği kare için, makinamızla üç ayrı fotoğraf çekmek zorunda kaldık.

Peki, biz albümleri karıştırıp, “o an”a gitmek istediğimiz vakit, önümüze bu üç ayrı fotoğrafı koyup, üçüne birden mi bakacağız? Hayır, bu fotoğrafları bilgisayarımızda birleştireceğiz ve ortaya tek bir görüntü çıkacak. İşte bu görüntü HDR olacak.

Mesela yukarıdaki üç fotoğrafı HDR tekniği ile birleştirdiğimizde ortaya şöyle bir görüntü çıkacak:

Dikkat ederseniz bu fotoğraf daha dengeli. Yani yat daha belirgin, gökdelenler ise daha az patlamış durumda. Yani aslında mantık basit. Bilgisayardaki HDR programımız, üç fotoğrafa bakarak, az pozlanmış yerler için çok pozlanmış fotoğraftaki bilgileri aldı, çok pozlanmış yerler için ise az pozlanmış fotoğraftaki bilgileri kullandı. Diğer yerler için, uygun pozlamadaki değerler kullanıldı. Bu sayede ortaya, dynamic range’i daha yüksek bir fotoğraf çıkmış oldu.

Aslında biraz daha teknik konuşacak olursak, sonuçta üç fotoğrafın birleşiminde ortaya HDR olan fakat monitorümüzde görüntülenemeyecek veya kağıda basılamayacak kadar geniş dinamik parlaklık alanı içeren bir görüntü ortaya çıktı. Zaten adından belli, “High Dynamic Range”. Bu HDR görüntüyü, Tone Mapping işlemine tabi tuttuk ve dinamik alanın çok üstlerinde olan (yani görüntülenemeyecek kadar çok parlak) yerlerin parlaklığını düşürdük, dinamik alanın çok altındaki yerleri ise daha parlak hale getirdik. Bu sayede, tek karede, insan gözünün gördüğünü en çok yansıtan görüntüyü bulmaya çalıştık.

Peki HDR fotoğraflar nerede çok işe yarar? En çok, yukarıdaki basit mantıkla beraber doğal olarak, karanlık ve aydınlık ortamların bir arada olduğu, nereye göre pozlamayı belirleyeceğinize şaşırdığınız ortamlarda işe yarar. Mesela, vapurun içindesiniz, arkadaşınız yanınızda oturuyor, önünde çay var.. Arkadaşınız aynı zamanda pencerenin yanında. Şimdi siz arkadaşınıza baktığınız zaman şöyle bir kare görüyorsunuz: Arkadaş, masa, çay, pencere ve şahane boğaz manzarası, ek olarak gökyüzü. Şimdi bu karede, pozlamanızı arkadaşınıza göre yaparsanız arkadaki boğaz manzarası fazla pozlanacak ve bembeyaz çıkacak. Pozlamayı boğaz manzarasına göre yaparsanız, arkadaşınız, çay ve masa az pozlanacak ve simsiyah, silüet şeklinde çıkacak. Yani belli ki makinamızın dinamik alanı, tüm bu farklı parlaklık derecesindeki görüntüleri “tek atışta” kaydetmeye yetmiyor. İşte bunun için aynen yukarıda anlattığımız gibi üç kare çekeceğiz ve daha sonra bu üç kareyi bilgisayarda birleştirip HDR görüntümüze ulaşacağız. Sonuçta, arkasındaki muhteşem boğaz manzarasıyla, vapurun içinde sıcacık çayını içen bir arkadaş görüntüsü ortaya çıkacak. Fotoğrafı ona hediye ederseniz çok sevinir, hatta “Ya ben çekiyorum ama böyle çıkmıyor?” diyebilir. İşin sırrını saklamayın. Anlatırsınız canım ne var. Bir fotoğrafçı daha kazanırız belki :)

Diğer yandan, karda fotoğraf çekmek yazımda topu buraya atmıştım, şimdi geri göndereyim. Karlı ortamlar, bilindiği üzere, parlaklı dengelerinin alt üst olduğu, makinamızın bırakın HDR için yaptığımız pozlamaları, “normal” çekimde bile fena halde şaşırdığı ortamlardır. Genel olarak, karlı ortamlarda fotoğraf çekerken, karların kirli beyaz çıkmasını istemiyorsak, ortamı fazla pozlarız. Kimi zaman bu fazla pozlama +2 EV civarına kadar gider. Tabii yukarıdaki örneği de işaret ederek söylüyorum; karlı ortamlarda karın parlaklığını, serinliğini ve canlılığını vurgulamak amacıyla verdiğimiz fazladan pozlama; kar üstünde olan diğer detayların, çam ağaçlarının, kar topu oynayan insanların ve tabii ki en önemlisi -eğer açık ise- gökyüzünün de fazla pozlanmasına ve detay kaybetmesine sebep olacaktır. Bu yüzden, karlı ortamların da HDR tekniği ile fotoğraflanması gereklidir. Yani bu ortamlarda da, az-orta-çok şeklinde üç ayrı EV değeri ile poz çekeceğiz, bunları bilgisayarımızda birleştirip HDR görüntüye ulaşacağız. Mesela, örnek bir karlı ortamda HDR fotoğrafı aşağıda. Ama ben çekmedim :) Henüz İstanbul’a kar yağmadı :)

Bu kadar anlattık ama üç tane fotoğraf çekmek kısmını detaylandırmadık. Üç tane fotoğrafı çekerken nasıl durduracağız zamanı? Ben -2 EV ayarını sıfır yapana kadar üç tane iki yüz metrelik gemi geçer boğazdan? Evet işte bunun için “Bracketing” yapıyoruz. Yani makinamıza, “Bak ben üç tane fotoğraf çekeceğim, bunlardan ilki -2, sonraki 0, ondan sonraki ise +2 EV şeklinde pozlanmış olsun” diyoruz. Bu ayardan sonra, üç kere deklanşöre basıyoruz ve üç ayrı pozlama değerinde fotoğrafımız oluyor. Şimdi de muhtemelen “üç basım arasında obje yer değiştirebilir, makinamız elimide oynayabilir, görüntü kayabilir” diyebilirsiniz. 30D için konuşacak olursak, ben bu işi self-timer ile hallediyorum, makinamı hem self-timer’a hem de bracketing’e aldığım zaman, cihaz geri sayıyor ve süre dolduğunda kendi kendine üç tane birden fotoğraf çekiyor. Bu, objenin kımıldaması riskini azaltıyor. Tabii gece fotoğrafları için tripodumuz var, onu belirtmeye gerek yok.

Karlı günler yaklaşıyor, kardaki HDR’lar nasıl olacak, bakalım hem masmavi bir gökyüzünü hem de pırıl pırıl karları aynı kareye tıkıştırabilecek miyiz? :)

Diğer yandan, tone mapping uygularken renklerle ve parlaklıkla fazla oynamamak kaydıyla; HDR tekniği ile, hakikaten bakarken çok keyif alabileceğiniz fotoğraflar ortaya çıkıyor, bu tekniği yaz kış kullanalım ve kullandıralım. :)

Kolay gelsin, iyi çekimler :)

Oğuzhan Eren

İstanbul’da, milyon insanın ve taşıtın arasında, sıkıcı gecelerin sıkıcı tv programları arasında nefes almak zor olabiliyor bazen. Halbuki, İstanbul’da yaşayan kişiler, küçük şehirlerde yaşayanlara nazaran çok daha yüksek yaşama maliyetine katlanıyorlarsa eğer, bu fazla maliyetin peşine düşmeliler aslında :)

İstanbul, diğer birçok kente nazaran çok daha zor yaşanılabilir bir şehir olmasına rağmen birçok güzellik barındırıyor. Boğazın kenarında, kişi başı yüz dolar ödenen yalı-restoranlardan bahsetmiyorum, biliyorum tabii ki istediğiniz zaman gidebilirsiniz oralara ama bırakın orası özel anlara kalsın canım :) İstanbul’un; her sıkıldığınızda gidebileceğiniz, boğazın kenarında olan veya güzel bir manzaraya hakim, nefes almaya, dinlenmeye ve dinlemeye müsait salaş mekanlarından bahsediyorum. Böyle yerleri bulmak zor. Diğer isimli ve pahalı yerleri, ışıltılı gecelere saklıyoruz evet. Oraların bilgilerine internet ortamında rahat rahat ulaşabiliriz, koordinatlarına kadar. Ama daha “samimi” yerleri, ufacık tabureleri, sıcacık çayları, gece kuşlarının sesini yazmıyorlar internete. Web sayfaları, telefon numaraları yok.

İstanbul’un bu güzel “kendi halinde” ve “sevimli” mekanlarını yazmak, tavsiye etmek güzel. Bunlardan biri de Beykoz’daki balıkçı. Gerçek adını bilmiyorum. Balıkçı işte. Deniz kenarında, tahta tabureli, balığın elle yendiği, rokaların ve limonların havada uçuştuğu, kimbilir kaç güzel muhabbete ev sahipliği yapmış sıcacık bir yer. Güzel bir boğaz kenarı yürüyüşü öncesinde veya sonrasında şahane olur.

Beykoz’daki bu balıkçının sahibi, balıkçı dükkanını “burada balık elle yenir” diye tanıtıyor.. Fotoğraf makinasını görünce irkiliyor, “aman çok fazla kişi tanımasın” diyor. Durumu biliyor, sakinliğin ne demek olduğunu biliyor. Ben de zaten bu blog’un çok fazla kişi tarafından okunmadığını bildiğim için yazmakta bir beis görmüyorum. Ama evet, adam doğru söylüyor. Çok fazla kişi tek bir yeri bilmesin. Ama çok fazla kişi çok fazla yeri bilsin, bunda bir sakınca yok :) Bakalım kaç tane daha bu tip sıcacık yuvalar bulabileceğim boğazın kenarında…

Balıkçı çoğunlukla ekmek arasında uskumru satıyor. Balıkla arası iyi olan biri olarak söylüyorum, bana güveniniz; balığın tadı şahane, tek kelimeyle şahane. Belki benim yediğimde öyle güzeldi, gidip tekrar deneyeceğim, güzel olmazsa yazarım buraya :)

Balıkçı, oturularak balık yenen, ufak taburelerden ve masalardan mürekkep ufak barakanın hemen arkasındaki balıkçı barınağından kalkan teknelerinin tuttuğu balıkları, hemen yandaki tezgahında satıyor. Tezgahta çeşit çeşit İstanbul ve Marmara balığı var.. Tazeler belli.. Bu balıkları kiloyla satıyorlar normalde, ama isterseniz istediğiniz balığı seçip hemen orada pişirtebiliyorsunuz.

Ekmek arası ve porsiyon olarak çoğunlukla uskumru kullanılıyor ama çipura ve levrek de mümkün. Diğer balık türleri de hemen ızgaranın yanında hazır bekliyor, isterseniz ekmeğinizin arasına uskumru değil de diğer istediğiniz balık türü de konulabiliyor. Hemen ızgaranın yanında, pişirilmeye hazır halde bekleyen diğer balık türlerini öncelikli olarak tercih etmekte fayda var, zira bu şekilde daha hızlı oluyor.

Masaya limon, kocaman bir roka yığını (amanın!) ve tuz geliyor. Zaten balığın (uskumrunun) tuzu gayet yerinde. Ama rokalar için tuz ve bolca limon şahane oluyor. Gidilecek günün ertesi iş günü değilse bolca soğan olmazsa olmaz : )

Bu güzel balık ziyafetinin ardından, İstanbul Boğazı, -tercihen gündüz değil de güzel bir gece eşliğinde- sizleri bekliyor. Beykoz’un güzel ve sakin boğaz kıyısı, inanılmaz huzurlu bir “nefes alma” ortamı sunuyor.

Beykoz’daki balıkçı şiddetle tavsiye edilir. Beykoz’a vardıktan hemen sonra belediyeyi geçince ileride…

Afiyet olsun : )

Oğuzhan Eren

Diğer yandan, deniz aslen “öldürücü” olduğu ve biz ondan uzakta, güvenli zeminde iken bize güvende olduğumuzu hatırlattığı için de sevilir. Denize bakmak, insana kendini hatırlatır.

Geçen gün, üç beş mutluluk varken bünyede, deniz kenarına gideyim dedim, paylaşmak için. Gerçekten güzel oluyor, tavsiye ederim : ) Deniz, kendisine gelen mutsuz insanlara mutluluk dağıttığı gibi, mutlu olarak gelenlere “Sen zaten mutlusun, fazlasına gerek yok!” demiyor. Karşılıksız sunuyor.

Diğer yandan, deniz ve insan ilişkisi her zaman dikkatimi çekmiştir. Doğanın herhangi bir parçası ile başbaşa olmak bana her zaman normal gelse de, “diğer” insanların çoğunlukla bunu yapmaması, “deniz”i baş köşeye oturtmayıp genelde sohbetlere meze yapması garip gibi. “Deniz kenarında sohbet etmek için” dışarı çıkar arkadaşlarınız vardır.. Peki “denizi seyretmek için” dışarı çıkan kişi veya kişiler gördünüz mü? Niye bu kadar azlar?

“Zevkler ve renkler” herhalde..

Bu arada, yavaş yavaş, güzel kent İstanbul’un deniz ile olan ilişkisini kaydetmeye başlayacağım şu sıralar elimden geldiğince.

Müthiş heyecan verici..

Düşünsenize, hiç bir çerçeveye oturmayan bu manyak kentin, gayet huzurlu çerçevelere oturmuş “iç” semtleri var, denize kıyısı olmayan. Bir de denize kıyısı olan, çocuklarını yosun kokusuyla büyüten semtleri var. Ne kadar da birbirlerinden farkı bu semtler değil mi? Ama ikisi de İstanbul’du hani? Değil işte. Farklılar. Çok farklı, tek ve çok güzeller.

İstanbul’un deniz kanarındaki müthiş semtleri gerçekten çok güzel. Ama güzel olarak kalmaya devam edecekler mi? Benim o semtlerin kokularını alabiliyor olmam, sırf bu tarihte yaşıyor olduğum için bu güzelliği tatmam bencilce değil mi? Sonra doğacak ve bunları yaşayamayacak olanların günahı ne? Paylaşmam da gerekmez mi?

Elimden geldiğince paylaşacağım : )

Oğuzhan Eren

Karda fotoğraf çekmek, normal günlere nazaran biraz daha zordur. Karlı günlerde fotoğraf çekmiş ve çekmeyi planlayan kişilere -eğer bu konu hakkında özel araştırma yapmamışlar ise- yardımcı olmak amacıyla biraz bilgi vermek istiyorum.

Geçtiğimiz kış, İstanbul güzel beyaz elbisesini giydiğinde, ben de bu anları fotoğraflamak istedim. Tabii bu iş için önce karda fotoğraf çekimine dair yazılar okumak, incelikleri öğrenmek sonra karlara atlayıp saatlerce çalışmak gerekiyordu. Vaktim yoktu, yapamadım. Bu kış umarım vaktim olur. En azından işin “teknik bilgi” kısmını halletmeye çalışalım.

Karda fotoğraf çekmiş olanlar bilirler. Biz elimizde makinayla gezerken, etraf şahane bir beyazlıkla kaplanmışken, çektiğimiz fotoğraflar “kirli beyaz” çıkar. Sanki tam olarak o muhteşem güzelliği, parlaklığı yansıtmıyor gibi olur. Belki de insanların, diğer “fotoğraflanması kolay” objelere nazaran karla kaplı manzaralara daha da fazla beğenerek bakmasının sebebi de, oransal olarak daha az sayıda doğru parlaklıkta çekilmiş kar fotoğrafı görmüş olmasındandır. Malum, makinalarımız ışık miktarını otomatik olarak belirleyip, ayarlanması gereken diyafram-enstantane ikilisini otomatik olarak ayarlamakta. İşte makinalarımız, bu otomatik ayarlama işlemini, yemyeşil bir dağ yamacındaki yayla evine bakarken çok güzel yapıyor ama kar manzarasına bakarken aynı güzellikte yapamıyor maalesef. Makinalarımızı üreten firmalar, makinalarımızı şahane kar fotoğrafları çekecek şekilde ayarlasalardı, bu sefer yemyeşil yayla fotoğrafımız hatalı olacaktı. Malum, kar daha ender olduğu için ek ayar gerektiriyor. Bir çok “ender” hadise gibi : )

Fotoğraf makinalarımız, beyaz ayarını otomatik olarak yaparlarken ve makinadan içeri girecek ışık miktarını belirlerlerken, kadrajın tamamının ortalaması alındığında %18 miktarında gri alan varmış gibi hesap yaparlar. Bu oran, normal fotoğraflarda doğru çalışsa da, karlı bir sahnede doğru olmaz. O yüzden karlı ortamlarda makinalarımızın ışık ölçme mekanizmaları yanılır.

Peki ne yapmak lazım? Aslında iyi bir beyaz ayarı yapmalıyız. Gerçekte, makinalarımız her çekimden önce beyaz ayarı yapar ama bize çaktırmazlar. Yani aslında beyazın nasıl bir şey olduğunu ortama bakarak öğrenmeye çalışırlar ve çoğunlukla başarılı olurlar. Aslında doğru olan, sadece kar değil, her çekim öncesi makinaya beyaz bir obje göstermek ve “İşte bu beyazdır, sen diğer renkleri, bu beyazı dayanak kabul ederek hesapla” demektir. Kar ortamında da yapılması gereken bu olmalıdır. Önce kadrajı tam olarak kaplayacak şekilde düz beyaz “kar” çekmek ve makinaya bu çektiğimiz imajı, “işte beyaz budur” diye göstermek gereklidir. Bunu yaparsak çektiğimiz karlı ortamdaki beyazlık, “buz mavisi” değil “gerçek beyaz” olacaktır.

Diğer yandan, sadece beyaz ayarı anlamında değil, pozlama miktarı anlamında da müdahalelerimiz gereklidir. Eğer ortam çok parlak güneş ışığı altındaysa, pozometrede okunan değere 2,5 – 3 EV eklemek, puslu güneş ışığı altındaysa 2 EV civarı eklemek, gölge ise 1 EV civarı eklemek gerekecektir.

Ancak, üzgünüm ki, belirttiğim EV değerlerinin tam bir reçetesi maalesef yoktur. Eklenmesi gereken değerlerin fazlalığı, kadrajınızdaki kar miktarı ile doğru orantılı olacaktır. Mesela her yerin karla kaplı olduğu ortamdaki güzel bir çam ağacının detaylarını fotoğraflamak isterseniz, çok fazla pozlama (2,5-3 civarı) şahane parlaklıkta kar görüntüleri getirecek ancak çam ağacının da fazla pozlanarak detay kaybetmesine neden olacaktır. Diğer yandan çam ağacının detaylarını vermek istediğimiz durumda da karın yeterince parlak olmaması sorunu ortaya çıkacaktır. “Ama ben gerçekten o ortamdayken hem karı çok parlak, hem de çam ağacını tüm detaylarıyla görebiliyorum” diyebilirsiniz. Evet ama siz gözünüzü kullanıyorsunuz. Henüz tek çekim anlamında, gözünkü kadar korkunç genişlikteki “dinamik kapsam”a ulaşabilen makina bulunmamaktadır. İlla ben gözümün gördüğü şekilde göreceğim derseniz, çözüm HDR denilen bir fotoğrafçılık teknik ile gelebilir. Onu da başka bir yazıda anlatırız : )

Madem, vermemiz gereken fazladan EV değerlerine dair kesin bir reçete olmadığını söyledik, o halde “Bracketing”den de bahsedelim. Bu kavram, kar  fotoğraflarında, “ortama göre pozlama değeri tespit etme hissiyatı”nın gelişimi anlamında kişiye faydalı olabilir. Kara ilk kez çıkan fotoğrafçı, bu bilgileri istediği kadar okumuş olsun, hangi tip kadrajda ne kadar fazladan EV vermesi gerektiğini kestiremeyecektir. Bu gibi durumda, kar mesaisi bitip iyice üşüdükten sonra eve gidince, kahve eşliğinde dersini çalışmak üzere çekim esnasında Bracketing yapar. Yani aynı pozu, mesela, -1 EV, 0 EV, +1 EV şeklinde, veya -2 EV, 0 EV, +2 EV şeklinde çeker. Hatta “fazla EV”den eminse, 0 EV, +1 EV, +2 EV şeklinde fotoğrafını çeker. Böylelikle, sonradan fotoğraflara bakarken, o poz için hangi miktarda fazla pozlamanın doğru olduğunu öğrenir, bir daha o tip kadrajlarda daha yüksek olasılıkla doğru fazla pozlama miktarını bulma şansı olur.

Karda fotoğraf çekiniz; beyaz ayarı yapınız, bol bol değişik miktarlarda “fazla pozlama” deneyiniz ve makinanızın hangi ışık ortamında nasıl davrandığını öğrenmeye çalışınız.

Tabii bu arada, “kar” dediğimiz hadise, çok güzel top yapılıp savaşılabilen, üstünde yürürken tarif edilemez güzellikte sesler çıkaran bir güzellik olsa bile, fotoğraf makinalarımız, “kar”la sizin kadar samimi olmayı pek sevmezler, buna özellikle dikkat etmek lazım : )

Ek bir bilgi olarak, soğuk ortamda fotoğraf çekerken, çoğunlukla makinamızın pilinin %15-20 civarında daha düşük performans göstereceğini de unutmamak lazım.

Bir hatırlatma daha; gözlüklü olanlar bilirler, soğuk dış ortamdan aniden sıcak ortama girdiğimizde gözlüklerde oluşan yoğunlaşma gibi, ani soğuk->sıcak ortam değişimi de makinamız için oldukça tehlikelidir. Makinamız, malum, su geçirdiği için doğal olarak hava da geçirir. Makinanın içindeki -su buharı da içermekte olan- soğuk hava, sıcak ortama girildiğinde aniden yoğunlaşarak su damlacıklarına dönüşür ve makinanın içindeki bu su, makinanın elektronik aksamına zarar verebilir. Buna da dikkat etmek lazım.

İyi çekimler : )

Oğuzhan Eren

Yaz bittiği için, güzel günlerin sonu geldi zannederiz. Halbuki -artık- daha iştahlı akan sular, gülümseyerek geçerler derenin kenarındaki sarı çınar yapraklarının yanından, devamlılığı ve hayatı işaret edercesine…

Oğuzhan Eren