Gartner adındaki bu araştırma şirketi, sektörün herhangi bir alt sektörünü tarıyor ve o alandaki markaların güçlerini ortaya koyan bir grafik yayınlıyor.

Bu grafikte dört bölüm var ve bunlar Gartner’in açıklamalarına göre şu anlamlara geliyor:

Challengers: Bugün iyi yönetilen ve sektörün büyük bir kısmını domine etme potansiyeli olan ancak sektörün yönünü ve gidişatını iyi analiz edebildiğini gösteremeyen şirketler.
Leaders: Vizyonlarına göre iyi yönetilen ve sektörün geleceğine göre iyi konumlanmış şirketler.
Niche Players: Sektörün ufak bir kısmına fokus olmuş veya hiç fokus olamamış ve rakiplerini yakalayamamış şirketler.
Visionaries: Sektörün yönelimlerini ve gidişatını iyi analiz edebilmiş veya sektör kurallarını değiştirebilmek için vizyonu olan ancak henüz iyi yönetilemeyen şirketler.

Magic Quadrant’taki bilgilere göre müşteriler teknoloji şirketlerini anlıyorlar ve yatırımlarına buna göre yön veriyorlar. Tabii ki illa ki market liderleri seçilecek diye bir kural yok, kimi zaman niche player kısmındakiler de ihtiyaçlara göre en iyisini sağlıyor olabiliyorlar.

Bu çizelgedeki ağırlıklandırma da şu şekilde yapılıyor:

Örneğin bir şirketin “Ability to Execute” kriteri, yani çizelgede ne kadar yukarı gidebileceği şunlara göre ağırlıklandırılarak notlandırılıyor:

Kriter – Ağırlıklandırma

Ürün/Hizmet – Yüksek

Genel yaşayabilirlik (Organizasyon yapısı, Finansal Strateji, Business Unit) – Standart

Satış Yönetimi/Fiyatlama – Yüksek

Piyasa isteklerini cevaplama, geçmiş tecrübeler ve performans – Yüksek

Piyasa yönetimi – Düşük

Müşteri Tecrübeleri – Yüksek

Operasyon – Standart

Bir şirketin “Completeness of Vision” kriterleri, yani çizelgede ne kadar sağa gidebileceği şunlara göre ağırlıklandırılarak notlandırılıyor:

Kriter – Ağırlıklandırma

Piyasayı Anlama – Standart

Pazarlama Stratejisi – Düşük

Satış Stratejisi – Yüksek

Ürün sürüm stratejisi – Yüksek

İş Modeli – Standart

Dikey/Endüstri Stratejisi – Ağırlıklandırma Yok

Yenilikçilik – Standart

Coğrafik Strateji – Standart

Genel kural olarak, magic quadrant çizelgesi üzerinde bir şirket ne kadar yukarılara çıkıyorsa o kadar “bugüne odaklı” ne kadar sağa doğru gidiyorsa o kadar “yarına odaklı” oluyor. Yani şirket hem bugüne hem yarına ne kadar odaklanabiliyorsa o kadar en sağ üst köşeye doğru gidiyor.

Örneğin en son yayınlanan kablosuz ağlar magic quadrant’i aşağıdaki şekilde:

Bu çizelgenin geçmişteki versiyonlarına baktığımız zaman, gerçekten de şirketlerin yönelimlerinin ve performanslarının bu çizelgelere doğru yansıtıldığı görüldü.

Hepsi bir yana, bu gerçekçi ve beğenilen araştırma şirketi Gartner, takipçilerine bir haber yayınladı ve Gartner Magic Quadrant çizelgelerinin anlamlarını değiştirdiğini açıkladı. Tabii herkes klasik Leaders, Challengers, Visionaries ve Niche Players dörtgenlerine alışmışken bu yeni değişiklik çok ilginç oldu :) Gartner yaptığı açıklamada “Artık biz kullanıcılarımızdan gelen talepler doğrultusunda klasik quadrant’larımızı alışılagelmiş şekilde değil, farklı bir şekilde isimlendireceğiz” denildi ve magic quadrant isimleri aşağıdaki gibi oldu :)

Güzel bir 1 Nisan şakası :)

http://blogs.gartner.com/jeffrey_mann/2011/04/01/gartner-introduces-real-quadrants-on-april-1-2011/

Herkese iyi çalışmalar.

Oğuzhan Eren

Yeni Bağlantı Noktasına “Hoşgeldin” Diyelim!

Intel’in Light Peak adıyla yıllardır geliştiredurduğu hızlı veri aktarımı teknolojisi nihayet günyüzüne çıktı. Intel, light peak kod ismiyle, uzunca bir süredir, fiber optik teknolojisini kullanarak USB 3.0′i bile doğmadan öldürecek bir teknoloji üzerinde zaten çalışıyordu. Fakat, malum, fiber optik kablo teknolojisindeki bazı kısıtlamalar, bu porta bağlanacak ekipmanlara port üzerinden elektrik aktaramayacak olmak, bunun için ek bir kablo ve kompleks bir kablo yapısının kullanılması gerekliliği gibi engeller yüzünden Intel, bu teknoloji için fiber optik kullanmaktan vazgeçti ve farklı formlara yöneldi. Nihayetinde Intel, bu yapıyı bakır üzerinden iletmeyi oldukça verimli buldu. Sistem artık bakır üzerinden çalışıyor ve anakartlar üzerinden bolca tanıdığımız ve oldukça yüksek veri aktarım hızını zaten sunuyor olan “PCI-Express portların haricen ulaşılabileni” gibi tanımlanabilir. Peki bu teknoloji nasıl bir market girişi yaptı? Intel bu konuda Apple ile anlaştı. Apple cihazlarda zaten uzunca bir süredir Mini DisplayPort adında bir harici monitor bağlama portu vardı. Bu port üzerinden oldukça yüksek çözünürlüklü (2560×1600′e kadar) video verisi kayıpsız ve güç olarak da oldukça verimli bir şekilde iletilebiliyordu.

İşte Intel ve Apple bu port üzerinde çalıştı ve ortaya Thunderbolt çıktı. Thunderbolt, aynı portun aynı anda hem Mini DisplayPort olarak hem de Light Peak teknolojisi ile kullanılmasını sağlıyor. Yani aynı porta, tekrar üstüne basarak belirtelim, aynı anda hem harici monitor bağlayıp hem de 10Gbps hızında data aktarımı yapabileceğiniz harici cihazlar bağlayabiliyor, üstüne bir de bu cihazlara güç sağlayabiliyorsunuz.

Tabii aynı anda hem harici monitor bağlayıp hem de harici cihazı tek bir porta nasıl bağlayabileceğimize dair sorular sorulabilir. Bunu yapabilmek için, portun daisy-chain özelliği mevcut. Yani Thunderbolt portuna bağladığınız bir harici monitorün üstünde de bir thunderbolt portu olabiliyor ve o porta bir harici disk bağlanabiliyor, onun üzerindeki porta başka bir monitör, onun üstündeki porta da harici bir blu-ray yazıcı bağlanabiliyor, mesela. Bu şekilde aynı zincir üzerinde en fazla 2 adeti monitor olacak şekilde toplam en fazla 7 cihaz çalıştırılabiliyor.

USB ile ortaya çıkan, “tek tip port olsun herkes onu kullansın” mantığı o kadar ileri boyutlara taşınmıştı ki, o kadar çok tip cihazın usb üzerinden çalışanı çıkmıştı ki, “neredeyse usb monitör yapacaklar hahah” diye dalga geçiyorduk, ama sanırım o da oldu :)

Bir sonraki bağlantı noktası Thunderbolt mu olacak? Apple’in her tarafa bir şeyler sokuşturan dahiyane pazarlamacı mantığı Thunderbolt için güzel günlerin habercisi olabilir.

İyi çalışmalar.

Oğuzhan Eren

Aslında işi anadolu-avrupa ayrımına taşıyıp, bizim “avrupa yakası”nın aslında ne kadar da avrupa yakası olmaktan ziyade kekliği taklit ederken kendi yürüyüşünü şaşıran melez karga olduğundan dem vuracaktım ama yorgunum, onu başka bir yazıda ele alırım.

“Kol kırılır yen içinde kalır” der anadolu insanı. Bu böyledir. Aile içerisinde dönenler gizlidir. İnsanlar uysal koyun olmadıkları fakat uysal olmadıklarını reklamlamadıkları bir dozda yaşarlar. Bunun ismi “aile”dir. Kendine özeldir.

Avrupa’nın beğenmediğimiz gavuru, aile kavramını işine de taşır, adına “takım” der. Bunu iyi yönetir. Biz bireyselliği modernlik zannedip, anadolu’dan uzaklaştıkça hoşumuza giden tekillik hali ile sarhoş durumda iken aslında modernliğe değil, bir nevi “katır”lığa yöneliriz. Sonuçta ortaya, sonu gelmeyecek kayıkçı kavgaları, birbirine eleştiri ötesinde laf atan ama aynı gazeteden ekmek yiyen yazarlar, fiziksel olarak gerçekten bir takım dahilinde bulunup iki kuruş para uğruna birbirinin altını oymaya çalışan futbolcular çıkar. Hem TV kameraları önünde veya başka insanların karşısında, kendi bulunduğu grubun gizlerini ortaya çıkaran, kolunun kırıldığını açıkça gösteren ve hatta başka kolları kırmak için plan yapan bir güruh, kendini modern zannetse de modern değildir.

Bugün F1 Avrupa GP’sini seyrederken gördüm, McLaren takımı ciddi bir hata yaptı. Pit’e gelen Lewis Hamilton’un aracının değişmesi gereken ön sağ ve sol sert lastiklerinin yerine takılacak olan yeniler montaj için hazır değildi. Bu lastikler araç bekliyor iken hazırlandı ve Hamilton 5-6 saniye civarı vakit kaybetti. Hamilton’un kurallar gereği kullanması gereken lastik opsiyon lastiği olsaydı ve genellikle, Valencia için sert lastiklerin seçildiği bir ortamda, opsiyon lastiği (yumuşak hamurlu lastik) seçimini pas geçebilecek/unutabilecek bir pit ekibi yine de biraz olsun hoş görülebilirdi ancak adamlar düpedüz sert lastiği getirmeyi geciktirdi. Ortada Hamilton’un habersizce pite girdiğini gösteren bir ibare de yoktu zira pit ekibi, lastikler hariç ve 30 küsür kiloluk benzin pompası dahil, yerli yerinde idi. Bu pit stop esnasında yaşanan zaman kaybı sonrası, yani muhtemelen bir veya iki kişinin işini yanlış yapması sonucu oluşan bu zaman kaybı sonrası, Hamilton birincilikten oldu. Bu çok büyük bir hataydı.

Basın toplantısı öncesi TRT stüdyosundan, gayet hızlı bir şekilde, alışık olduğumuz üslupta reaksiyonlar geldi. Yok lastikçiler laflıyormuş, yok ciddiyetsizlikmiş falan. Neyse.

Basın toplantısına özellikle dikkat ettim. Hamilton’un bu konudaki yorumunu merak ediyordum. 1985 doğumlu bu küçük arkadaşın, takımdaki bu ciddi hata karşısında, normalden daha duygusal ve daha az olgun davranıp daha sert tavırlar sergileyeceğini düşündüm. Malum, bizim “melez” yapımız bizi; futbol programlarından, basın dünyasından, bilmemne tv kanalının güzel kızlarla dolu stüdyosundaki spot ışıklarının şekillendirdiği “ego”lardan dolayı, sert ve direkt hata yapan kişiyi hedef alan açıklamalar duymayı bekler hale getirmişti.

Lewis Hamilton’a beklenen soru soruldu, “Ne oldu da orada o problem oldu? Hata neydi? Birinciliği kaybettiniz…?” dendi.

Lewis soruya resmen tokatla karşılık verdi: “We win together, we lose together…”

E ama “takım çalışması, sinerji, motivasyonel uyum” vesaire diye adlandırdığınız, plaza insanlarına dayattığınız ama bir türlü tam olarak uygulayamadığınız, avrupalının çok güzel uyguladığı bu “izolasyon”u biz zaten biliyorduk kuzum… “Kol kırılır yen içinde kalır” diyorduk. Ne diye uzakta arıyorsunuz…

Herhangi bir şey çekmek istediğimiz zaman kullanabileceğimiz, çok heyecan verici ekipmanlar mevcut. Profesyonel HD kameralar, ışıklar, şaryolar, jimmy jib’ler… Şahane oyuncaklar bunlar.

Öte yandan, işin keyifli kısmı sadece bu ekipmanlar değil. Kendi adıma konuşacak olursam, kamera arkasındaki ekipmanlara ek olarak, kamera arkasındaki koşturmaca ve muhabbet de inanılmaz keyifli ve heyecan verici geliyor bana.

Canlı yayınlanan televizyon programlarına birçok kez stüdyoda seyirci olarak katılma şansım oldu. Yayına dakikalar kala yaşanan koşturmaca ve panik ortamını, ağzımın suyu akarak seyretmişimdir hep. Belki bir gün, kenardan köşeden de olsa, hararetli bir canlı yayın ortamında, kamera arkasında bulunma şansım olur benim de.

Asıl söylemek istediğime geleyim. Disko Krali programında, bilirsiniz, program arasına skeçler girer. Bu esnada, izleyiciler skeci seyrederken reji kendi arasında konuşmaya, programın bundan sonrasının akışını yönetmeye devam eder. Kamera arkası konuşmaları, o tatlı kavga-gürültüyü seyirci duymaz. Disko Kralı programının 17 Ocak 2009 tarihli yayınında ilginç bir skeç vardı. Skeç normal skeçti ama yayına verilirken; o esnada reji, yönetmen ve stüdyo şefi arasındaki konuşmalar da yayına verildi. Canlı değildi, muhtemelen bir önceki programdan kaydedilmişti. Ağzım açık, delirerek izledim. :) Çok hoşuma gitti. Uzaktan bakarak söylüyorum tabii ama hakikaten çok keyifli bir meslek bence, oradaki insanların yaptığı. Kamera arkasını paylaştığınız için teşekkürler Disko Kralı ekibi.

İzleyelim :)

Sevgiler.

Oğuzhan Eren

Aslında çok küçüğüz… Sonsuz derinlikte savrulup duruyoruz. Koskocaman evrende, ne kadar merkezdeyiz bilmeden, aslında hiçbir şey bilmeden; ya savrulup duruyoruz ya da kendimize bir yörünge bulup takip ediyoruz veya hakikaten kaçışın mümkün olmadığı bir yörüngemiz var; itirazsız, ister istemez takip ediyoruz…

Carl Sagan’i kaybedeli 12 yıl oldu. O, bizlere çok şey anlatmıştı.

Koskoca “Cosmos” belgeselini; her seferinde “Hayır, tümü burası değil” diye düşündüren “Contact”i burada anlatmayacağım.

Ama en azından Soluk Mavi Nokta’dan, nam-ı diğer Pale Blue Dot’dan bahsetmek isterim.

1990 yılının Şubat’ında, NASA kontrolündeki Güneş Sistemi dışı uzay aracı Voyager 1, Güneş Sistemi dahilindeki görevlerini tamamladıktan sonra, sistemdeki gezegenleri fotoğraflamaya başladı. Bizi de çekti. “Dünya”mızı. Ufacıktık. Ufacığız. Bakın aşağıdaki fotoğraftayız. Görebildiniz mi?

Yukarıdaki fotoğrafı, Voyager 1 çekti. Hem de çok uzaklardan çekti. Hani Japonya’ya falan gidenler, 10.000 kilometre yol yaptıklarını söylüyorlar ya, Voyager 1, bu fotoğrafı 6,4 milyar kilometre uzaktan çekti.

6.400.000.000 km!

Yukarıdaki açık kırmızı kuşağın içindeki “soluk mavi nokta”yı görüyorsunuz değil mi? İşte o biziz. Her şeyimiz orada. Sonsuz boşluğun içinde, neredeyse görünmeyecek kadar küçüğüz.

Bundan sonrasına, hiçliğimizi ve evrenin büyüklüğünü aynı anda anlatmaya kalemim yetmez. Bu noktadan sonra, Carl Sagan’ın bu fotoğraf üzerine yazdığı “Pale Blue Dot” kitabından bir alıntı yapalım ve astronominin büyük üstadının bu fotoğrafa olan yorumunu okuyalım.

“Uzayın derinliğinden bu fotoğrafı çekmeyi başardık. Eğer bu fotoğrafa dikkatlice bakarsanız, orada bir nokta göreceksiniz. O noktaya tekrar bakın. İşte o nokta burasıdır. Evimizdir. O nokta biziz. Sevdiğiniz herkes, tüm tanıdıklarınız, adını duyduklarınız, gelmiş geçmiş tüm insanlar hayatlarını o noktanın üzerinde geçirdiler. Türümüzün tarihindeki tüm sevinçlerimiz ve acılarımız, kendinden emin bin çeşit inancımız, ideolojimiz ve ekonomik öğretimiz; her avcı ve her yağmacı, her kahraman ve her korkak, uygarlığımızın mimarları ve tahripçileri, her kral ve her köylü, birbirine aşık olan her genç çift, her anne ve her baba, umutları olan her çocuk, her mucit ve her kâşif, ahlak değerlerini öğreten her öğretmen, yozlaşmış her politikacı, her bir “yıldız”, her bir “yüce önder”, her aziz ve her günâhkar işte orada yaşadı; bir güneş ışınında asılı duran o toz zerreciğinde…”

Carl Sagan – Pale Blue Dot – 1994

Hep daha fazlasını keşfetmek isteriz. Eğer bizleri duyuyorsa, eminim bu isteğimizden ötürü mutlu oluyordur Carl Sagan.. :)

Not: Yukarıdaki alıntıyı Vangelis’in muhteşem tınıları eşliğinde Carl Sagan’ın sesinden dinlemek isterseniz, buradan buyurunuz…

Oğuzhan Eren

Formula 1 2009 sezonunda birtakım kural değişiklikleri F1 takımlarını bekliyor. Diğer yandan, kural değişiklikleri aslında biraz bizi de ilgilendiriyor zira 27 Mart 2009′da TV karşısında gördüklerimiz karşısında şaşırabiliriz.

Formula 1 2009 sezonunda, araçlara “slick lastik” tabir edilen, üzerinde herhangi bir oluk veya “yere tutunma” öğesi içermeyen lastikler takılacak. Bu ilginç bir görüntü verecek tabii. Araçlar, bu lastiklerle, normal lastiklere nazaran yere daha fazla tutunacaklar ve virajları daha hızlı dönebilecekler.

Ayrıca Formula1 2009 sezonunda araçlara KERS adı verilen bir sistem takılacak. Bu sistem, kinetik enerji geri dönüşüm sistemi demek. Yani “araçlar fren yaparken fren diskleri 1000 dereceye kadar ısınıyor ya hani, bu sıcaklık boşa gitmesin, bir şekilde depolansın, sonra gereken anlarda araca ek güç sağlasın” amaçlı düşünülmüş bir sistem. Malum, Formula 1 bir “aşık atma” ortamı, “bak ben senden daha hızlı araba yapabiliyorum, benim teknolojim seninkinden daha iyi” deme ortamı olmasının yanında sadece bu değil. Formula 1, aynı zamanda çok büyük bir laboratuar. Bu laboratuarda, günlük hayatımızda kullandığımız araçları daha verimli hale getirmek için çok sıkı çalışmalar yapılıyor. Bu yüzden, Formula 1′i denetleyen organ FIA, bu tip teknolojik gelişimleri empoze ediyor ki; Formula 1 sadece “izleme zevki” değil, hakikaten günlük hayatta işe yarar bir çıktı üretsin.

Buraya kadar anlattıklarım, ekrana pek yansımayacak olan kısımlar. Düz lastikler pek gözükmeyecek, KERS zaten aracın içinde. Aslında varmak istediğim nokta, biz izleyiciler için değişecek olan kısımlar. Aracın dış kısımlarında da ciddi değişiklikler var. Formula 1′i izleyenler bilirler, öndekini geçmek isteyen bir pilotun, öndekine yaklaşması zor, geçmesi çok çok daha zordur. Çünkü yaklaşma esnasında normal hava akımına karşı giden pilot, başka bir pilotun arkasındayken öndeki pilotun bozduğu hava akımına karşı gider. Bu, arkadaki aracın stabilitesini inanılmaz bozar ve geçişi o yüzden çok daha zorlaştırır.

Formula 1′de, 2009 için, geçiş hamlelerini kolaylaştırmak için araçların üzerinde bir dizi değişikliler yapıldı. Şimdiye kadar bildiğimiz Formula 1 araçları, aşağıdaki gibiydi:

Bundan sonra ise aşağıdaki gibi olacak:

Farklı değil mi? Ön kanat genişledi ve alçaldı, arka kanat daraldı ve yükseldi, mini mini aerodinamik eklentiler yasaklandı. Artık, tüm bu “hesaplamalar sonucu elde edilmiş” aerodinamik değişikliklerin geçişleri kolaylaştırmasını, yarış başına düşen geçiş sayısının artmasını umuyoruz. Bakalım, bekleyip göreceğiz :) Ayrıca, ilk viraj tantanasını bilirsiniz, herkes birbirinin önüne burnunu sokmaya çalışır, kanatlar kırılır ve havada uçuşur vesaire… Robert Kubica, 29 Mart 2009 tarihindeki yeni sezonun ilk yarışında özellikle bu geniş mi geniş yeni ön kanatlara neler olacağını merak ediyormuş :) Doğru söylüyor, daracık kanatlar bile o hengameye dayanamıyordu, bu geniş ve alçak, kırılgan görünümlü kanatlara o ilk virajda neler olacak, merak içindeyiz..

Oğuzhan Eren

Bu makinenin çektiği videolar, bilindik videolardan değil.

Ne demek şimdi bu?

Yani şöyle oluyor: Aslında biz bir video kamera ile video çektiğimiz vakit, doğal olarak, o kameranın optiğine ve görüntü algılayıcısına muhtaç kalmış oluyoruz. Elimizdeki kameranın lensine ve algılayıcı büyüklüğüne göre görüntülerdeki alan derinliği mevhumunu oynatıyor ve bu sayede ışık ile oynayıp “sinemasal” bir sunu ortaya koymaya çalışıyoruz.

Fakat elimizde eğer gerçek bir 35mm analog film kamerası yok ise, söz konusu sinemasallığa, sanatsallığa ve görselliğe ulaşmak zor oluyor. Çünkü parasal anlamda ulaşılabilir alan dahilindeki hd (veya sd) kameralarda, fiziksel olarak gerçekten küçük algılayıcılar kullanılıyor.

Örneğin

http://www.sonystyle.com/webapp/wcs/stores/servlet/ProductDisplay?catalogId=10551&storeId=10151&langId=-1&productId=8198552921665529584

adresinde görebileceğimiz, henüz piyasaya çıkmamış, çıkınca da fiyatı 3200 dolar olacak olan şahane sony hd kamera sadece ve sadece 3 adet (red-green-blue) 1 bölü 3 inch boyutlu sensöre sahip. Yani bu müthiş makinanın sensörünün eni 3.6 mm, boyu ise 4.8 mm.

Bu boyutlar, 35mm filmli kameralar göre çok küçük boyutlar. Çünkü 35mm filmli kameranın (veya eski model 35mm analog fotoğraf makinamızın) ışık algılama yüzeyi 24mm’e 36mm ölçülerinde. Aynı şekilde full-frame tabir edilen, tam boyutlu sensörlere sahip dijital fotoğraf makinalarının da sensörleri -adı üstünde full frame- 24mmx36mm boyutunda.

Biraz toparlayalım..

“High definition film çekebilirim ben” diyen 3200 dolarlık sony kameranın sensörünün 3,6mmx4,8mm olduğundan bahsetmiştik. Diğer yandan durağan görüntü -yani bildiğimiz fotoğraf- çekebilen full frame Canon EOS 5D’nin sensörünün ise 24mmx36mm olduğundan bahsetmiştik. Bu iki makine arasında ciddi sensör boyutu farklılığı var. İşte bu farklılık tam olarak sinematografik etkiler demek. Ufacık sensöre sahip Sony kameranın çektiği “video” sinema havasını veremiyor ama full-frame (yani çok daha büyük) sensöre sahip Canon EOS 5D ile çekilen “fotoğraf “daha “sanatsal” oluyor.

Peki Canon EOS 5D Mark II diye bir şeyden bahsediyoruz şimdi… Neymiş özelliği? Video çekebiliyormuş.. Peki “Ne olacak, benim zaten hd camcorder’im var. Aynı görüntüyü o da çekiyor” dersek olur mu? Olmaz. Çünkü aralarında ciddi sensör boyutu farkı var ve bu örneğimizde göreceğimiz farkı yaratıyor.

Buyrunuz: http://web.canon.jp/imaging/eosd/eos5dm2/movies/mov004.html

Bu video’yu, sensör boyutu küçük olan normal bir kamera ile çekseydik, video’daki konuların arkasındaki baş döndürücü güzellikteki “circle of confusion”ları yakalayamazdık. Kocaman sensör, bize işte bu alan derinliği oyunlarını sunuyor.

Sonuçta, Canon EOS 5D Mark II sayesinde, 35mm(24×36 mm) algılayıcı kullanarak video çekme keyfine varıyoruz. 35mm dünyası şahane bir oyun alanı, leziz bir beyin fırtınası sahası.

Oğuzhan Eren

Bayram ziyaretlerinde ortada dolanan çocuklar, ortada dolanmaya başlamadan evvel, büyüklerini teker teker gezip el öperler. (Para da toplarlar, bayram sonrası oyuncak almak için)

Bazen, eve gelen misafirlerin “küçük” çocuğunun eli, daha küçük ev sahibi çocuk tarafından “şaka olsun” diye öpülür. Herkes güler.

Ama ortada komik bir şeyin olmadığı, normal el öpme seanslarında, küçük çocuklar, sırayla büyüklerin ellerini öperler. Bu esnada, “genç” olanlar, nasıl çalıştığını bilmediğim bir mekanizma ile, küçük çocukların kafalarında “eli öpülecekler” veya “sarılıp sevmesi beklenecekler” olarak ayrıştırılır. Daha genç olanların yanına yanaşılıp sevimlilik yapılırken, “yaşlı” olanların direkt eli öpülür.

Şimdiye kadar hiç bir çocuk benim elimi öpmemişti. Şaka için olanlar hariç.

Ama yukarıda fotoğrafı bulunan sevgili hanımefendi, hayatımda benim elimi öpen ve suratıma “yaşlanmışsın sen artık” tokadını çarpan ilk kişi olarak tarihe geçti. Tebrik ediyorum seni küçük kız. Ben de kendi çocuklarıma senin elini öptürmezsem. Görürsün sen.

Oğuzhan Eren

İsmim Oğuzhan Eren. Yandaki linklerden son yazılara ulaşabilirsiniz. Benimle ilgili bilgiler için ise “Hakkımda” sayfasına bakabilirsiniz.

Yazılarla alakalı herhangi bir soru ve/veya ekleme için bana mail atabilirsiniz.

Oğuzhan Eren

oguzhan.eren@gmail.com

Aruba Certified Mobility Professional

Cisco Certified Network Professional

Certified Cisco Systems Instructor #31096