oguzhaneren.com

Gartner Magic Quadrant raporlarını malum hepimiz biliyoruz. Sektördeki neredeyse bütün satışçıların ve teknik kişilerin sürekli referans gösterdikleri ilginç (ve tabii gerçekten faydalı ve gerçekçi) raporlardır.

Gartner adındaki bu araştırma şirketi, sektörün herhangi bir alt sektörünü tarıyor ve o alandaki markaların güçlerini ortaya koyan bir grafik yayınlıyor.

Bu grafikte dört bölüm var ve bunlar Gartner’in açıklamalarına göre şu anlamlara geliyor:

Challengers: Bugün iyi yönetilen ve sektörün büyük bir kısmını domine etme potansiyeli olan ancak sektörün yönünü ve gidişatını iyi analiz edebildiğini gösteremeyen şirketler.
Leaders: Vizyonlarına göre iyi yönetilen ve sektörün geleceğine göre iyi konumlanmış şirketler.
Niche Players: Sektörün ufak bir kısmına fokus olmuş veya hiç fokus olamamış ve rakiplerini yakalayamamış şirketler.
Visionaries: Sektörün yönelimlerini ve gidişatını iyi analiz edebilmiş veya sektör kurallarını değiştirebilmek için vizyonu olan ancak henüz iyi yönetilemeyen şirketler.

Magic Quadrant’taki bilgilere göre müşteriler teknoloji şirketlerini anlıyorlar ve yatırımlarına buna göre yön veriyorlar. Tabii ki illa ki market liderleri seçilecek diye bir kural yok, kimi zaman niche player kısmındakiler de ihtiyaçlara göre en iyisini sağlıyor olabiliyorlar.

Bu çizelgedeki ağırlıklandırma da şu şekilde yapılıyor:

Örneğin bir şirketin “Ability to Execute” kriteri, yani çizelgede ne kadar yukarı gidebileceği şunlara göre ağırlıklandırılarak notlandırılıyor:

Kriter – Ağırlıklandırma

Ürün/Hizmet – Yüksek

Genel yaşayabilirlik (Organizasyon yapısı, Finansal Strateji, Business Unit) – Standart

Satış Yönetimi/Fiyatlama – Yüksek

Piyasa isteklerini cevaplama, geçmiş tecrübeler ve performans – Yüksek

Piyasa yönetimi – Düşük

Müşteri Tecrübeleri – Yüksek

Operasyon – Standart

Bir şirketin “Completeness of Vision” kriterleri, yani çizelgede ne kadar sağa gidebileceği şunlara göre ağırlıklandırılarak notlandırılıyor:

Kriter – Ağırlıklandırma

Piyasayı Anlama – Standart

Pazarlama Stratejisi – Düşük

Satış Stratejisi – Yüksek

Ürün sürüm stratejisi – Yüksek

İş Modeli – Standart

Dikey/Endüstri Stratejisi – Ağırlıklandırma Yok

Yenilikçilik – Standart

Coğrafik Strateji – Standart

Genel kural olarak, magic quadrant çizelgesi üzerinde bir şirket ne kadar yukarılara çıkıyorsa o kadar “bugüne odaklı” ne kadar sağa doğru gidiyorsa o kadar “yarına odaklı” oluyor. Yani şirket hem bugüne hem yarına ne kadar odaklanabiliyorsa o kadar en sağ üst köşeye doğru gidiyor.

Örneğin en son yayınlanan kablosuz ağlar magic quadrant’i aşağıdaki şekilde:

Bu çizelgenin geçmişteki versiyonlarına baktığımız zaman, gerçekten de şirketlerin yönelimlerinin ve performanslarının bu çizelgelere doğru yansıtıldığı görüldü.

Hepsi bir yana, bu gerçekçi ve beğenilen araştırma şirketi Gartner, takipçilerine bir haber yayınladı ve Gartner Magic Quadrant çizelgelerinin anlamlarını değiştirdiğini açıkladı. Tabii herkes klasik Leaders, Challengers, Visionaries ve Niche Players dörtgenlerine alışmışken bu yeni değişiklik çok ilginç oldu :) Gartner yaptığı açıklamada “Artık biz kullanıcılarımızdan gelen talepler doğrultusunda klasik quadrant’larımızı alışılagelmiş şekilde değil, farklı bir şekilde isimlendireceğiz” denildi ve magic quadrant isimleri aşağıdaki gibi oldu :)

Güzel bir 1 Nisan şakası :)

http://blogs.gartner.com/jeffrey_mann/2011/04/01/gartner-introduces-real-quadrants-on-april-1-2011/

Herkese iyi çalışmalar.

Oğuzhan Eren

Yeni Bağlantı Noktasına “Hoşgeldin” Diyelim!

Intel’in Light Peak adıyla yıllardır geliştiredurduğu hızlı veri aktarımı teknolojisi nihayet günyüzüne çıktı. Intel, light peak kod ismiyle, uzunca bir süredir, fiber optik teknolojisini kullanarak USB 3.0′i bile doğmadan öldürecek bir teknoloji üzerinde zaten çalışıyordu. Fakat, malum, fiber optik kablo teknolojisindeki bazı kısıtlamalar, bu porta bağlanacak ekipmanlara port üzerinden elektrik aktaramayacak olmak, bunun için ek bir kablo ve kompleks bir kablo yapısının kullanılması gerekliliği gibi engeller yüzünden Intel, bu teknoloji için fiber optik kullanmaktan vazgeçti ve farklı formlara yöneldi. Nihayetinde Intel, bu yapıyı bakır üzerinden iletmeyi oldukça verimli buldu. Sistem artık bakır üzerinden çalışıyor ve anakartlar üzerinden bolca tanıdığımız ve oldukça yüksek veri aktarım hızını zaten sunuyor olan “PCI-Express portların haricen ulaşılabileni” gibi tanımlanabilir. Peki bu teknoloji nasıl bir market girişi yaptı? Intel bu konuda Apple ile anlaştı. Apple cihazlarda zaten uzunca bir süredir Mini DisplayPort adında bir harici monitor bağlama portu vardı. Bu port üzerinden oldukça yüksek çözünürlüklü (2560×1600′e kadar) video verisi kayıpsız ve güç olarak da oldukça verimli bir şekilde iletilebiliyordu.

İşte Intel ve Apple bu port üzerinde çalıştı ve ortaya Thunderbolt çıktı. Thunderbolt, aynı portun aynı anda hem Mini DisplayPort olarak hem de Light Peak teknolojisi ile kullanılmasını sağlıyor. Yani aynı porta, tekrar üstüne basarak belirtelim, aynı anda hem harici monitor bağlayıp hem de 10Gbps hızında data aktarımı yapabileceğiniz harici cihazlar bağlayabiliyor, üstüne bir de bu cihazlara güç sağlayabiliyorsunuz.

Tabii aynı anda hem harici monitor bağlayıp hem de harici cihazı tek bir porta nasıl bağlayabileceğimize dair sorular sorulabilir. Bunu yapabilmek için, portun daisy-chain özelliği mevcut. Yani Thunderbolt portuna bağladığınız bir harici monitorün üstünde de bir thunderbolt portu olabiliyor ve o porta bir harici disk bağlanabiliyor, onun üzerindeki porta başka bir monitör, onun üstündeki porta da harici bir blu-ray yazıcı bağlanabiliyor, mesela. Bu şekilde aynı zincir üzerinde en fazla 2 adeti monitor olacak şekilde toplam en fazla 7 cihaz çalıştırılabiliyor.

USB ile ortaya çıkan, “tek tip port olsun herkes onu kullansın” mantığı o kadar ileri boyutlara taşınmıştı ki, o kadar çok tip cihazın usb üzerinden çalışanı çıkmıştı ki, “neredeyse usb monitör yapacaklar hahah” diye dalga geçiyorduk, ama sanırım o da oldu :)

Bir sonraki bağlantı noktası Thunderbolt mu olacak? Apple’in her tarafa bir şeyler sokuşturan dahiyane pazarlamacı mantığı Thunderbolt için güzel günlerin habercisi olabilir.

İyi çalışmalar.

Oğuzhan Eren

Ülkemiz kültürü dahilinde büyümemiş, bu toprakların “bakış” ve “düşünüş” metodundan nasibini almamış pek sevgili “yabancı” arkadaşlar, çok olağan olarak bize garip gelen tutumlarda bulunuyorlar. Bu “garip” tavırların kimisi bize göre güzel, kimisi değil. Yabancıların, “davranış alışkanlıkları” açısından bakıldığında, öyle bazı tavırlar var ki insanı kendi ülkesine doğru baktırıp “import” mekanizması arattırıyor.

Aslında işi anadolu-avrupa ayrımına taşıyıp, bizim “avrupa yakası”nın aslında ne kadar da avrupa yakası olmaktan ziyade kekliği taklit ederken kendi yürüyüşünü şaşıran melez karga olduğundan dem vuracaktım ama yorgunum, onu başka bir yazıda ele alırım.

“Kol kırılır yen içinde kalır” der anadolu insanı. Bu böyledir. Aile içerisinde dönenler gizlidir. İnsanlar uysal koyun olmadıkları fakat uysal olmadıklarını reklamlamadıkları bir dozda yaşarlar. Bunun ismi “aile”dir. Kendine özeldir.

Avrupa’nın beğenmediğimiz gavuru, aile kavramını işine de taşır, adına “takım” der. Bunu iyi yönetir. Biz bireyselliği modernlik zannedip, anadolu’dan uzaklaştıkça hoşumuza giden tekillik hali ile sarhoş durumda iken aslında modernliğe değil, bir nevi “katır”lığa yöneliriz. Sonuçta ortaya, sonu gelmeyecek kayıkçı kavgaları, birbirine eleştiri ötesinde laf atan ama aynı gazeteden ekmek yiyen yazarlar, fiziksel olarak gerçekten bir takım dahilinde bulunup iki kuruş para uğruna birbirinin altını oymaya çalışan futbolcular çıkar. Hem TV kameraları önünde veya başka insanların karşısında, kendi bulunduğu grubun gizlerini ortaya çıkaran, kolunun kırıldığını açıkça gösteren ve hatta başka kolları kırmak için plan yapan bir güruh, kendini modern zannetse de modern değildir.

Bugün F1 Avrupa GP’sini seyrederken gördüm, McLaren takımı ciddi bir hata yaptı. Pit’e gelen Lewis Hamilton’un aracının değişmesi gereken ön sağ ve sol sert lastiklerinin yerine takılacak olan yeniler montaj için hazır değildi. Bu lastikler araç bekliyor iken hazırlandı ve Hamilton 5-6 saniye civarı vakit kaybetti. Hamilton’un kurallar gereği kullanması gereken lastik opsiyon lastiği olsaydı ve genellikle, Valencia için sert lastiklerin seçildiği bir ortamda, opsiyon lastiği (yumuşak hamurlu lastik) seçimini pas geçebilecek/unutabilecek bir pit ekibi yine de biraz olsun hoş görülebilirdi ancak adamlar düpedüz sert lastiği getirmeyi geciktirdi. Ortada Hamilton’un habersizce pite girdiğini gösteren bir ibare de yoktu zira pit ekibi, lastikler hariç ve 30 küsür kiloluk benzin pompası dahil, yerli yerinde idi. Bu pit stop esnasında yaşanan zaman kaybı sonrası, yani muhtemelen bir veya iki kişinin işini yanlış yapması sonucu oluşan bu zaman kaybı sonrası, Hamilton birincilikten oldu. Bu çok büyük bir hataydı.

Basın toplantısı öncesi TRT stüdyosundan, gayet hızlı bir şekilde, alışık olduğumuz üslupta reaksiyonlar geldi. Yok lastikçiler laflıyormuş, yok ciddiyetsizlikmiş falan. Neyse.

Basın toplantısına özellikle dikkat ettim. Hamilton’un bu konudaki yorumunu merak ediyordum. 1985 doğumlu bu küçük arkadaşın, takımdaki bu ciddi hata karşısında, normalden daha duygusal ve daha az olgun davranıp daha sert tavırlar sergileyeceğini düşündüm. Malum, bizim “melez” yapımız bizi; futbol programlarından, basın dünyasından, bilmemne tv kanalının güzel kızlarla dolu stüdyosundaki spot ışıklarının şekillendirdiği “ego”lardan dolayı, sert ve direkt hata yapan kişiyi hedef alan açıklamalar duymayı bekler hale getirmişti.

Lewis Hamilton’a beklenen soru soruldu, “Ne oldu da orada o problem oldu? Hata neydi? Birinciliği kaybettiniz…?” dendi.

Lewis soruya resmen tokatla karşılık verdi: “We win together, we lose together…”

E ama “takım çalışması, sinerji, motivasyonel uyum” vesaire diye adlandırdığınız, plaza insanlarına dayattığınız ama bir türlü tam olarak uygulayamadığınız, avrupalının çok güzel uyguladığı bu “izolasyon”u biz zaten biliyorduk kuzum… “Kol kırılır yen içinde kalır” diyorduk. Ne diye uzakta arıyorsunuz…

Bayram günlerinde sahneye çocuklar çıkar. Herkesin ev ev gezip, bayramın “tanıdıklarla kontağın yitirilmesine izin vermeme” görevini uygulamasını sağladığı günlerde çocuklar başrol oyuncusu olurlar. Her ne kadar bayram sohbetlerinde siyaset ve futbol da konuşulsa, insanların en hararetli şekilde anlattığı ve sorduğu husus, kendilerinin ve misafirlerinin çocukları ile ilgilidir.

Bayram ziyaretlerinde ortada dolanan çocuklar, ortada dolanmaya başlamadan evvel, büyüklerini teker teker gezip el öperler. (Para da toplarlar, bayram sonrası oyuncak almak için)

Bazen, eve gelen misafirlerin “küçük” çocuğunun eli, daha küçük ev sahibi çocuk tarafından “şaka olsun” diye öpülür. Herkes güler.

Ama ortada komik bir şeyin olmadığı, normal el öpme seanslarında, küçük çocuklar, sırayla büyüklerin ellerini öperler. Bu esnada, “genç” olanlar, nasıl çalıştığını bilmediğim bir mekanizma ile, küçük çocukların kafalarında “eli öpülecekler” veya “sarılıp sevmesi beklenecekler” olarak ayrıştırılır. Daha genç olanların yanına yanaşılıp sevimlilik yapılırken, “yaşlı” olanların direkt eli öpülür.

Şimdiye kadar hiç bir çocuk benim elimi öpmemişti. Şaka için olanlar hariç.

Ama yukarıda fotoğrafı bulunan sevgili hanımefendi, hayatımda benim elimi öpen ve suratıma “yaşlanmışsın sen artık” tokadını çarpan ilk kişi olarak tarihe geçti. Tebrik ediyorum seni küçük kız. Ben de kendi çocuklarıma senin elini öptürmezsem. Görürsün sen.

Oğuzhan Eren